Di bîranîna Serhildana 12ê Adara 2004 de, ku ji bajarê Qamişloyê dest pê kir, em yek ji yekem serhildanên gelêrî yên Kurdan li dijî rejîma berê ya Sûriyê bi bîr tînin. Ev tevger bi awayekî aştiyane dest pê kir, ku Kurdan tê de nerazîbûna xwe li dijî zordestî û bindestkirinê diyar kirin û daxwaza rûmet, dad û mafên mirovan kirin.
Ev serhildan bû qonaxeke girîng di dîroka xwestina mafan de, û nîşan da ku dengê gelê ku ji bo rûmeta xwe bilind dibe, dikare bibe destpêka guherînek rastîn.
Di wê demê de gelek Kurd hatin girtin û şopandin, û gelek malbat kur û keçên xwe di nav şehîdan û girtîyan de winda kirin.
Van binpêkirinên mafan îro jî me tîne bîra me ku divê em ji bo bidestxistina dadê û misogerbûna hesabdana dadperwer ji bo hemû kesên ku di binpêkirina mafên mirovan de dest hebûye, berdewam bixebitin, da ku mafên qurbanan werin parastin.
Em vê bîranînê zindî dikin da ku baweriya xwe nû bikin ku rêya dadê bi nirxên Netundiyê, diyalogê û avakirina hişmendiya civakî derbas dibe.
Daxwaza Lêpirsînkirinê ji bo binpêkirinên mafan ne daxwazeke demkurt e, lê mafekî domdar e ku bi derbasbûna demê namire.
Her sal ku derbas dibe, bîra qurbanan zindî dimîne, û daxwaza dad û Lêpirsînkirinê her dem amade dimîne, bêyî ku şert û merc biguherin.
Bîranîna 12ê Adarê ne tenê bîranîna êş û azarê ye, lê her weha nûkirina peymana me bi nirxên Netundiyê û karê hevpar e ji bo avakirina civakeke dadperwertir û aştiyane, ku tê de rûmeta mirovî were parastin û dengê mirovan bê tirs were bihîstin.
No comment